به همكلاسي هايش رياضي ياد مي داد يكبار كه يكي از دوستانش در رياضي نمره نياورد و مردود شد چنان اشك مي ريخت كه گويا خود او مردود شده است! از همان نوجواني بيش از آنكه به خودش فكر كند به بندگان خدا مي انديشيد و با شناختن امام خميني(ره) بود كه اين حس در او تقويت شد آنچنان وسعت روحي پيدا كرد كه هيچگاه بين علم و دينش اصطكاكي بوجود نيامد و خشكي فيزيك و ترموديناميك حتي در آمريكا، خللي بر آن روح بلند وارد نكرد. همان كه رفت همان برگشت بلكه خالص تر و پاك تر شده بود كه مومن هميشه رو به كمال است. از آنجايي كه «سرلوحه مرام او اسلام عزيز» بود، پيروز جهاد اكبر و اصغر بود.خودسازي را مقدمه مي دانست براي ديگرسازي. به لبنان كه رفت هم سلاح در دست داشت هم قلم و به شاگردانش هم مبارزه با خصم را مي آموخت وهم مبارزه با نفس را مي گويند. ماهي يك بار شاگردانش را گردهم مي آورد و با هم زباله هاي شهر را جمع آوري مي كردند. مي گفت: هم شهر تميز مي شود و هم غرور بچه ها مي ريزد» 

    شهيد دكتر «مصطفي چمران» در نگاه امام امت، «سردار پرافتخار اسلام» بود ولي تمام افتخار خودش اين بود كه سرباز روح الله باشد. در جبهه و در كنار رزمندگان با آن كه آرامش دل سايرين بود مي گفت:

«نفس اين بچه ها شفاست»

    سياست بازي و بازي سياست، قدرت و وزارت مركب او براي خدمت به خلق الله بود. از امام آموخته بود كه رفاه طلبي با مبارزه سازگار نيست... آخرين حقوق ماهيانه از وزارت دفاع كه هنوز هم در حسابش موجود است تنها دارايي ناچيز باقي مانده او از دنياست.
... داشت وضعيت منطقه را به فرمانده جديد دهلاويه توضيح مي داد مثل هميشه راست قامت ايستاده بود كه خمپاره اي به سوي آنها شليك شد... و «مصطفي» اين چنين «به حق رسيد»

    يا مولاي، صبحگاهان با نسيم صبا در ترددند و ما در كوچه غربت و تنهايي و بي تو سرگردان، سايه بان غم و بر سراپرده مان پوشش گرفته و آواي ملكوتي و انوار وجوديت بر ما حجاب انداخته.

    يا مولاي مي دانيم از آسمان بر تجلي خانه وجودت به تعظيم مي آيد و زمين به خود از بهر قدوم آن جمال جلال مي بالد، درياها به اشتياق تو در جوش و خروشند و كوه ها و دشتستان ها براي تو سبزه به خود مي پوشند، بلبلان به شوق تو نغمه فرستند و زمين و زمان همه از وجود تو سرمستند.

    يا مولاي، مي دانيم كه قدر ابعاد وصل به تو را نشناختم و در لذايذ آشيانه با زر و زور ساختيم. مي دانيم در اين رهگذر آن چنان بر خويشتن خويش تاختيم كه در كارزار با تعلقات روزگار باختيم، مولاي من در اين شكست ما رحيمي كن، چون تو را و جمله اجدادت بر اين منوال بوده ايد.

    مولاي من، شما كه از نوادگان رحمت و شفاعتيد، از سلاله رأفت و متانتيد، در آسمان دلهايتان منور به كرامتيد و در بحر بيكران انديشه تان تداوم در هدايتيد و بر درگاه ربوبيت صاحب شرافتيد. پس اين بندگان ناسپاس خداي را دريابيد و با آمدنت بر چشم هاي بي تاب ما نوري بتابيد. بياييد و انتظار را از ادبيات واژگانمان برهانيد.
يا مولاي! بياييد و بر اين تاريكخانه دل هاي ما شمعي بيافروز و ما را از مسند بي آلايگي هاي زمانه برهان. مگر چقدر مي توان اميد داشت كه امروز و فردا كنيم. بنده ناخالص اين روزگاريم و دمادم در گرداب اين لذتخانه دنيا غلتانيم، در اين ديار غدار به اميد كه جز تو توانيم طاقت بياوريم. و صبوري نگهداريم تا خود را بر آستان آسايش تو رسانيم.

    يا مولاي، نمي دانم ره كدام كوي و برزن بپويم تا در آن وصل تو جويم و از عطر گل نرگس سير ببويم. بيا و بيا كه در اين ميان ما مانده ايم و نگاه هاي خسته مان بر گذرگاه هاي آن تمثال مبارك. كجا تو را جويم؟ نجف يا كربلا؟ كاظمين يا سامرا؟ شايد بقيع، بر حريم حرمت مادرت زهرا(س)، جدت رسول الله(ص)، شايد در همين نزديكي ها، به درگاه ثامن الائمه مشهدالرضا(ع)، شايد به حرم شفيعه عالم، شايد به جمكران، هر كجايي .