اسمش «حشمت» بود با يك صورت و لحن جدي و يك قيافه با نمك حزب اللهي. با لباسهاي هميشه خاكي و چفيه سياهش هر كي هر جا اونو مي ديد با خط مقدم جبهه اشتباه مي گرفت چون همون قيافه و همون جديتي كه در عمليات ها داشت پشت جبهه همه اون جديت خط مقدم را به كار مي گرفت. شهيد حشمت الله اميني از اون خالصهاي زمانه خودش بود كه ذوب در ولايت شده بود و درمكتب روحانيت آگاه خيلي خوب درسشو ياد گرفته بود. توشهرشون اسلام آباد غرب همه اونو ياور امام و ولايت فقيه و روحانيت مي دونستند. تو حرفاش يك جديت خاصي بود. خدا نكنه كسي با شوخي ياجدي نزد او حرفي يا حديثي در تضعيف انقلاب و امام مي زد. نماز شبش ترك نمي شد ولي دريغ از اينكه كسي اونو در اين حال ديده باشه. نماز جمعش به موقع، ورزشش بجا، تفريح ومزاحش هم به موقع.

    گروهان آقا حشمت توتموم تيپ نبي اكرم(ص) زبونزد بود. وقت اعزام كه مي شد خودش ميومد از ميان رزمنده ها افرادي را گلچين مي كرد. گروهانش معروف بود به كشكول آدما. از همه جنس آدم تو گروهانش پيدا مي شد. استاد دانشگاه، استاد حوزه، فرماندار، شهردار، روحاني، دانشجو، كارگر، كشاورز، محصل، ...باور مي كنيد گروهان فتح گردان حمزه سيد الشهدا تيپ نبي اكرم(ص) تو 24 ساعت 4- 5 ساعت بيشتر خواب نداشتند چونكه آقا حشمت فرمانده اون بود خيليهاهمون اولش مي بريدند ولي اونائي كه مي موندند واقعا مي موندند. جالب اينجا بود بعد از هر عملياتي گروهان فتح نصفه برمي گشت.

    شهيد اميني به بچه ها گفته بود تنها آرزوم كه خيلي اونو دوست دارم اينكه مفقودالاثر بشم تا حتي بعد از شهادتم كسي ندونه كه من شهيد شدم يا زنده ام كه يك وقت خداي نكرده ازهمين حالا دچار ريا و تزوير نشم چون خيلي از ريا و ريا كاري بدش مي اومد اگر كسي اونو نمي شناخت توهمون برخورد اول گروهانش رو ترك مي كرد ولي بعد از چند روز كه مي موندي مي فهميدي كه اين خداي قادر عجب اعجوبه هائي روخلق كرده كه وقتي روزمين پا مي زارن و راه ميرن همين زمين زبان به تحسين وتبارك الله احسن الخالقينش بلند مي كند و به خودش مي بالد كه چه اولياء الهي دارن روش پا مي زارن. حالا رسيدي به حرفم كه حشمت روي زمين و جبهه ها چه كساني هستند.

خاطره اي از روحاني جانباز مصيب بيانوندي